قطار درجه 2 ، مسیر اهواز به تهران همواره آبستن اتفاقات و رودر روشدن با آدمهایی است که گاهی حتی توان پرداخت حداقل هزینه بلیط ، به مبلغ 2400 تومان نبوده و مجبور به سوار شدن غیر قانونی و قاچاقی می شوند. جوانانی که به قصد پیدا کردن کار به سوی شهرهای قم و تهران عازم سفر شده و غالبا قادر به پرداخت هزینه بلیط قطار نیستند و معمولا توشه ای همراه خود ندارند، حتی تکه نانی.

دستفروشانی که منبع تامین درآمدشان از سفر با این قطار است. بستنی فروش و چای فروش و کودک فال فروش که در مسیر درود به اهواز کسب در آمد می کنند. از اهواز با چای و بستنی و فال و شیرمال سوار بر قطار شده و سعی می کنند در هیاهو و شلوغی غیر قابل وصف واگن های اتوبوسی و حتی راهروهای مملو از جمعیت واگن های کوپه ای، چیزی  بفروشند .

پیرمرد بستنی فروش که بستنی هایش در حال آب شدن بودند و ایستگاه به ایستگاه قیمت بستنی را پایین تر می آورد تا شاید کسی بخرد وبستنی های آب شده برایش باقی نماند.

خانواده هایی که بدون بلیط سوار قطار می شدند و گاهی بالاجبار در برزخ بین دو واگن مجبور به ایستادن بودند، پیر زنها، پیر مردها، بچه ها، . . .

چه بسا کف قطار و واگن های اتوبوسی جای بسیار راحت تری برای خوابیدن و آرمیدن است تا در کنار  دستشویی قطار و یا خروجی های سالن ها.

مامور قطار پس از گذر از هر ایستگاه طول قطار را طی می کند تا برای آنها که غالبا بدون بلیط سوار شده اند، بلیط صادر کند.
در این بین بعضی  با مخفی شدن در زیر صندلی های واگن های اتوبوسی مبلغ اندک هزینه قطار را پرداخت نمیکنند.